In the 1970s, Tom Waits combined a lyrical focus on desperate, low-life characters with a persona that seemed to embody the same lifestyle, which he sang about in a raspy, gravelly voice. From the '80s on, his work became increasingly theatrical as he moved into acting and composing. Growing up in Southern California, Waits attracted the attention of manager Herb Cohen, who also handled Frank Zappa, and was signed by him at the beginning of the 1970s, resulting in the material later released as The Early Years and The Early Years, Vol. 2. His formal recording debut came with Closing Time (1973) on Asylum Records, an album that contained "Ol' 55," which was covered by labelmates the Eagles for their On the Border album. Waits attracted critical acclaim and a cult audience for his subsequent albums, The Heart of Saturday Night (1974), the two-LP live set Nighthawks at the Diner (1975), Small Change (1976), Foreign Affairs (1977), Blue Valentine (1978), and Heart Attack and Vine (1980). His music and persona proved highly cinematic, and, starting in 1978, he launched parallel careers as an actor and as a composer of movie music. He wrote songs for and appeared in Paradise Alley (1978), wrote the title song for On the Nickel (1980), and was hired by director Francis Coppola to write the music for One from the Heart (1982), which earned him an Academy Award nomination. While working on that project, Waits met and married playwright Kathleen Brennan, with whom he later collaborated.
Moving to Island Records, Waits made Swordfishtrombones (1983), which found him experimenting with horns and percussion and using unusual recording techniques. The same year, he appeared in Coppola's Rumble Fish and The Outsiders, and, in 1984, he appeared in the director's The Cotton Club. In 1985, he released Rain Dogs. In 1986, he appeared in Down by Law and made his theatrical debut with Chicago's Steppenwolf Theatre in Frank's Wild Years, a musical play he had written with Brennan. An album based on the play was released in 1987, the same year Waits appeared in the films Candy Mountain and Ironweed. In 1988, he released a film and soundtrack album depicting one of his concerts, Big Time. In 1989, he appeared in the films Bearskin: An Urban Fairytale, Cold Feet, and Wait Until Spring. His work for the theater continued in 1990 when Waits partnered with opera director Robert Wilson and beat novelist William Burroughs and staged The Black Rider in Hamburg, Germany. In 1991, he appeared in the films Queens' Logic, The Fisher King, and At Play in the Fields of the Lord. In 1992, he scored the film Night on Earth; released the album Bone Machine, which won a Grammy Award for Best Alternative Music Album; appeared in the film Bram Stoker's Dracula; and returned to Hamburg for the staging of his second collaboration with Robert Wilson, Alice. The Black Rider was documented on CD in 1993, the same year Waits appeared in the film Short Cuts.
A long absence from recording resulted in the 1998 release of Beautiful Maladies, a retrospective of his work for Island. In 1999, Waits finally returned with a new album, Mule Variations. The record was a critical success, winning a Grammy for Best Contemporary Folk album, and was also his first for the independent Epitaph Records' Anti subsidiary. A small tour followed, but Waits jumped right back into the studio and began working on not one but two new albums. By the time he emerged in the spring of 2002, both Alice and Blood Money were released on Anti Records. Blood Money consisted of the songs from the third Wilson/Waits collaboration that was staged in Denmark in 2000 and won Best Drama of the Year. After limited touring in support of these two endeavors, Waits returned to the recording studio and issued Real Gone in 2004. The album marked a large departure for him in that it contained no keyboards at all, focusing only on stringed and rhythm instruments. Glitter and Doom Live appeared in 2009. Waits didn't release another studio album of new material until 2011, when he issued Bad as Me on Anti in the Fall. He uncharacteristically issued a track listing two months in advance of the release, and the pre-release title track as a digital single. He also took the unusual step of releasing a video in which he allowed bits of all the album's songs to play while he scolded bloggers and peer-to-peer sites for invading his privacy. ~ William Ruhlmann, Rovi
Freebase content licensed under CC-BY.
Other content from Wikipedia, licensed under the GFDL
http://www.youtube.com/artist/Tom_Waits?feature=watch_video_title#
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Thomas Alan Waits (d. 7 Aralık 1949 - , Pomona, Kaliforniya) ABD'li şarkıcı, besteci ve aktör.
Gary Graff'ın deyişiyle sesi, 'bir fıçı burbonda ıslatıldıktan sonra beş ay tütsülenmiş ve ardından da bir arabanın altında çiğnenmiş' gibidir. Çıkardığı kendine özgü hırıltılı sesler, deneyselliğe olan meyli; blues, caz ve vodvil gibi rock öncesi türlere sevgisi ile Tom Waits, müzik adına sıradışı bir kişilik oluşturmaktadır.
Tom Waits'in parçalarında atmosfer genellikle yıpranmış,tuhaf karakterler ve mekanlardan oluşur. Geleneksel yapılara uyan parçaları da vardır. Bruce Springsteen tarafından yorumlanan Jersey Girl ve Rod Stewart'ın yorumladığı Downtown Train adlı parçaları, kendi de söylediği halde adı geçen şarkıcılarla anılmaktadır. Albümleri çoğunlukla kendi ülkesi ( A.B.D ) dışındaki ülkelerde daha üstün ticari başarılar elde etti. Bir çok önemli ödüle aday olmuş, iki albümü için Grammy Ödülü'ne layık görülmüştür.
Waits filmler ve müzikli oyunlar için de çalışmalar yapmıştır; The Fisher King ve Bram Stoker's Dracula bunlardan bazıları. Bestesini yaptığı bir film müziği için Akademi Ödülleri'ne aday olarak gösterildi.
Erken dönem
Waits, babası bir geceklübünde kapıcılık yaptığı için, birçok müzik türüyle tanışma fırsatı bulmuştur. Bob Dylan, Lord Buckley ve Hoagy Carmichael gibi isimlerin gelip gittiği bu mekanda Waits, kendi mizacına uygun, şarkı ve monoloğu karıştıran tarzını oluşturmaya başladı. Aynı zamanda Frank Zappa'nın da menajeri olan Herb Cohen'le anlaşma imzaladığında 21 yaşındaydı. Melankolik öğeler içeren ilk plağı Closing Times'la iyi eleştiriler almıştır.
Turlara çıktı ve diğer sanatçılardan önce sahne açılışlarını yaptı. The Heart of Saturday Night (1974) albümüyle beraber giderek daha çok kabul görmüş ve belli bir hayran kitlesi kazanmıştır. Nighthawks at the Diner'ın (1975) kayıtlarını bir stüdyoda küçük bir seyirci kitlesiyle yaparak albüme canlı performans havası kattı.
Small Change (1976) albümü caza daha yakındır. "The Piano Has Been Drinking" gibi parçaların çıktığı bu albümde, sözleriyle Raymond Chandler ve Charles Bukowski gibi sanatçılardan etkilendiğini göstermiştir. Heartattack and Vine (1980) albümünde duyum olgunlaşmıştır; albümde ballad eğilimli parçalarla birlikte daha keskin bir rhythm and blues anlayışı da hissedilmekteydi. Albümdeki bu farklılıklar şaşırtıcı olmamakla birlikte daha sonra yapacağı çalışmalara dair ipuçlarını vermiştir. Aynı yıl Francis Ford Coppola da bir filmi için ondan müzik bestelemesini istedi.
Waits aktörlük kariyerine ise 1978 tarihli bir Sylvester Stallone filmi olan Paradise Alley ile başladı.
80'li yıllar
Ağustos 1980'de Kathleen Brennan'la evlendi. Sonraki birçok parçasında Brennan'ın imzası da ikinci yazar olarak yer aldı; Waits eşinin müziğinde önemli bir etken olduğunu sıklıkla dile getirmiştir. Captain Beefheart'ın müziği ile tanışmasına da Brennan önayak oldu. Island Records şirketiyle anlaştıktan sonra Waits 1983 yılında Swordfishtrombones adlı albümünü çıkardı. Bu albüm tarzındaki büyük değişikliği yansıtmaktaydı ve ününün artmasını sağladı.
Waits erken döneminde ya piyano ya da gitar çalmış, ancak sonraları bu enstrümanlardan sıkılmıştır. Bu konudaki düşüncesi şöyleydi; "Elleriniz köpekler gibidir, daha önce oldukları yerlere geri dönüp dururlar. Bir enstrümanı çalarken aklınız devreden çıkıp parmaklarınız konuşmaya başladığında dikkatli olmalısınız. Onları alışkanlıklarından vazgeçirmelisiniz, yoksa yeni şeyler keşfedemezsiniz; güvenli ve alışılmış olanı çalmaya devam edersiniz. Ben fagot gibi hakkında en ufak bir şey bile bilmediğim enstrümanları çalarak bu alışkanlıklarımı kırmaya çalışıyorum".
Swordfishtrombones ve daha sonraki albümlerinde enstrümantasyon ve orkestrasyon genellikle sıradışıydı. Waits'in kendi deyişiyle bu "Hurdalık Orkestrası"; hışırtılı orglar, tangırdayan perküsyonlar, belli belirsiz bakır üflemeli ezgileri, neredeyse akortsuz bir gitar ve demode enstrümanlar içermekteydi.
http://tr.wikipedia.org/wiki/Tom_Waits
http://www.tomwaits.com/
my Playlist: Tom Waits
http://www.youtube.com/playlist?list=PLC68C73EA81DAEBD2
